دل نوشته هاي دومان

 مرد سابقه دار متخلف اگر در خانواده واقع نشود يقينا اثر بخش مثبت وی در زندگی كم رنگ تر خواهد بود )
پس هر چند در مثل مرد را سنگ زيرين آسياب می دانند اما در طول زندگی مشترك شرايط طوری ايجاب می كند مرد گرفتار گردد اين زن خواهد بود كه به مراتب با سختی بيشتر سنگ زيرين آسياب باشد ...

انسان خوشبخت ( دومان سولدوزی )

خوشبختی و شاد بودن هدف زندگی است. بسیاری از ما فکر می کنیم خوشبختی در دوردستهاست و باور نمی کنیم که خوشبختی در درون ما و کلید آن نیز در دستان ماست..

شگفتا! ... وقتی بود، نمی‌دیدم. وقتی می‌خواند، نمی‌شندیم. وقتی دیدم که نبود؛ وقتی شنیدم که نخواند.

چه غم انگیز است که وقتی چشمه‌ای سرد و زلال در برابرت می‌جوشد و می‌خواند و می‌نالد، تشنه‌ی آتش باشی و نه آب؛ و چشمه که خشکید، چشمه که از آن آتشی که تو تشنه‌ی آن بودی، بخار شد و به هوا رفت و آتش کویر را تافت و در خود گداخت و از زمین آتش رویید و از آسمان آتش بارید، تو تشنه‌ی آب گردی و نه تشنه‌ی آتش و بعد عمری گداختن از غم نبودن، کسی که تا بود از غم نبودن تو می‌گداخت.

«دکتر علی شریعتی»

این هم یه نوع حقوق شهروندیه دیگه...!!! چگوارا ؛ شریعتی و روزنامه کار و کارگر..!؟

سد شهر چایی ارومیه  

۲۰ کیلومتری ارومیه در کنار طبیعت زیبا ی تـفرجگاه بند

این نمای از منزل شهید جاودان رجایی می باشد می شناسید اونهم رئیس جمهور بود

شرح نمی خواد  خودت حدیث مفصل بخوان از این دو عکس

                           سایه سیاه افیون را

                                               از پیکره انسانی که بی طلوع می میرد

دومان سولدوزي

انتظار فرج از نیمه خرداد کشم

خدا کند که بیایی

الا که نور خدای خدا کند که بیایی                                 تو نور حق نمایی خدا کند که بیایی

فسرده غنچه گلها فتاده عقده به دلها                       تو دست عقده گشایی خدا کند که بیایی

دمی که بی تو سر آید خدا کند که نباشد                      الا که هستی مایی خدا کند که بیایی

زچهره پرده بر افکن به ظلم شعله در افکن                  تو دست عدل خدایی خدا کند که بیایی

نظام هر دو جهانی امام عصر و زمانی                            یگانه راهنمایی خدا کند که بیایی

ترا به حضرت زهرا بیا ز غیبت کبری                             دگر بس است جدایی خدا کند که بیایی

سلیمانی نسب

این شعر را یکی از دوستان  به من داد وسفارش کرد تو وبلاگم بنویسم  سروده بالا منتسب به کسی است که فکر نکنم شاعر باشه چون کمی می شناسمش ولی ارادت و احساس پاکی تو سروده بالا هست که من وادار کرد چندین بار بخونم و بنویسم برای همه منتظران عاشق تقدیم کنم  .

        بیا ای ناخدای با خدایان         

بیا دیگر زمانه نا نجیب است

نه این تعین تکلیف است اما

بیا دل های ما حسرت نصیب است 

هر دو خواهر تصميم خود را مي‌گيرند؛ زندگي براي آنان به جهنمي تمام‌عيار تبديل شده است. آنان سال‌ها پيش، پدر و مادرشان را از دست داده بودند و پس از مدتها زندگي در شهر خويش، به همراه برادرشان راهي تهران شده بودند تا بلكه اوضاع زندگي‌شان اندكي بهتر شود.
برادر بزرگ‌تر، همه بار زندگي را بر دوش مي‌كشد، ولي «خرج» سواره بود و «دخل» پياده.

اصرار خواهران، برادر مهربان را قانع كرد كه آنان نيز كار كنند. اوضاع كمي ـ فقط كمي ـ بهتر است، ولي از روزي كه برادر و يكي از خواهران، كار خود را از دست دادند، فقر و فشارهاي زندگي، بيشتر و بيشتر شد و باعث شد خواهر بزرگ‌تر براي تأمين نان خانواده به ... تن دهد.

هر دو خواهر تصميم خود را مي‌گيرند؛ زندگي براي آنها به جهنمي تمام‌عيار تبديل شده است.
آنان يكديگر را در آغوش مي‌گيرند و تا مي‌توانند گريه مي‌كنند و سپس، شير گاز را مي‌گشايند تا براي هميشه از رنج بزرگي كه مي‌كشند، خلاصي يابند.
شايد آنها در آن لحظات مي‌انديشيدند كه اگر زندگي اندكي ـ و فقط اندكي ـ مهربان‌تر بود و فقر كمي ـ و فقط كمي ـ با آنان فاصله داشت، اينك به جاي مرگ در اتاق گاز، بايد پاي سفره عقدشان بودند.

... اين بار، همه چيز به خير گذشت. برادر از راه رسيده و آنها را به بيمارستان برد. آنها، «زنده» خواهند ماند، ولي هيچ تضميني نيست كه «زندگي» كنند.
آنچه خوانديد، يك ماجراي واقعي بود كه هفته گذشته در يكي از خانه‌هاي محقر حوالي ميدان قزوين تهران روي داد.

*****

اي كاش، قصه پرغصه اين دو خواهر جوان، بيش از آن‌كه يك واقعيت باشد، به افسانه‌اي مي‌ماند كه وقوعش، نادرست و كم‌شمار بود.
با اين حال، آنچه مسلم است اين‌كه داستان اين دو، آ‌ن‌قدر تكراري است كه ديگر، حتي حساسيت خاصي را نيز برنمي‌انگيزد و صرفا در حد خبري مي‌ماند كه نه به خاطر مهم بودنش كه به علت اين‌كه خبرنگاري اتفاقا از آن خبردار شده است، منتشر مي‌شود.

متأسفانه جامعه، حساسيت خود را به اين وقايع از دست داده است و هم مسئولان و هم مردم از كنار اين دردهاي بي‌‌پايان، با بي‌اعتنايي عبور مي‌كنند: «چه مي‌شود كرد؟! از اين اتفاق‌ها زياد مي‌افتد!».
البته كساني كه كاري از دستشان برنمي‌آيد، شايد حق داشته باشند با چنين به اصطلاح «استدلالي» از كنار ماجرا بگذرند و به درد خود مشغول باشند، ولي كساني كه بر مسندهاي رياست و وكالت و مسئوليت نشسته‌اند، چه؟ آيا آنان نيز مي‌توانند شانه خالي كنند و بگويند، كارهاي مهم‌تري دارند؟!

هيچ‌كس البته منكر وجود مشكلات ساختاري اقتصادي و كمبود منابع مالي نيست. با اين حال، آنچه مسلم است، اين‌كه با همين امكانات موجود و البته با قطع سوراخ‌هاي خزانه كشور، مي‌توان حداقلي از رفاه را براي همه مردم تأمين كرد تا همه ايرانيان، سقفي بالاي سر داشته باشند، لقمه‌ناني براي گرسنه نماندن و دارو و درماني براي ايام بيماري.
اين، كمترين حقوقي است كه هر انساني دارد و اتفاقا قانون اساسي نيز در اصول متعددي بر آنها تأكيد مي‌كند.

به راستي مسئولاني كه دم از قانون اساسي مي‌زنند، چرا سخني از اين اصل بر زبان نمي‌رانند؟ آنان كه قدرت خود را بر پايه همين قانون كسب كرده‌اند، چرا به دستورهاي اين قانون براي تأمين رفاه حداقلي عمل نمي‌كنند؟ آيا نمي‌توانند يا نمي‌خواهند؟!
در هر دو صورت، در اصل موضوع تفاوتي ايجاد مي‌شود؛ آنان يا بايد به اين اصول تمكين كنند، يا آن‌كه كنار بروند و جاي خود را به كساني بدهند كه مي‌خواهند و مي‌توانند.

مروري به داستان غم‌انگيز اين سه خواهر و برادر جوان، نشان مي‌دهد كه آنان در ساليان دور، پدر و مادر خود را از دست داده‌اند.
هرچند در بسياري از موارد، اقوام، نزديكان و خيرين، سرپرستي يتيمان را به عهده مي‌گيرند و آنان را تحت حمايت‌هاي مادي و معنوي خويش درمي‌آورند، ولي مسلما كم نيستند، كساني كه سايه پدر و مادر بالاي سرشان نيست. همچنين است، مشكل زنان سرپرست خانواده كه در فقدان شويشان، بي‌آن‌كه هيچ پشتوانه‌اي داشته باشند، در زير بار مشكلات اقتصادي، كمرشان مي‌شكند و البته در اين ميان، هيچ‌كدام از مسئولان خم به ابرويشان نمي‌آيد.

آنان ترجيح مي‌دهند به جاي پياده كردن عدالت، شعار آن را سر دهند و بودجه‌هاي كشور را صرف مسافرت‌هاي خويش به دورترين نقاط دنيا كنند، يا آن‌كه پول‌هاي متعلق به فرد فرد مردم (و از جمله آن دو خواهر تيره‌بخت) را در سمينارهاي پرطمطراق به باد دهند يا به هزار دوز و كلك، به حساب‌هاي بانكي خويش بفرستند!

اي كاش در ايام انتخابات، كانديداهايي كه شعارهاي قشنگ سر مي‌دهند، پوسترهاي زيبا چاپ كرده‌اند و به سفرهاي استاني مي‌روند، فارغ از همه كلي‌گويي‌ها، درباره موضوع مهمي به نام «رفاه حداقلي» براي عموم مردم برنامه‌اي ارائه دهند.

اين مسئله ساده است: ثروت‌هاي عمومي جامعه همچون نفت، جنگل‌ها، معادن و... متعلق به همه مردم است و از اين‌رو، در هزينه كردن درآمدهاي حاصل از اين ثروت‌هاي همگاني، بايد به گونه‌اي عمل كرد كه فقيران جامعه نيز بتوانند سهم خود را از ثروتشان، ببرند.

راستي شناسايي فقيران جامعه و گستراندن چتر حمايتي بر سر آنان، چنان كار سختي است كه با گذشت اين همه سال از پايان جنگ، هنوز بايد خبر مرگ فقيران را بشنويم و بخوانيم؟!
شايد عده‌اي اين مسائل را عادي بخوانند و بگويند كه حتي در كشورهاي پيشرفته نيز از اين اتفاقات زياد مي‌افتد، ولي در كشوري كه دم از عدالت علي(ع) زده مي‌شود، نمي‌توان حتي يك مورد را نيز تاب آورد، چه رسد به پذيرش معمول شدن اين فاجعه‌ها!!

باور كنيد به همان اندازه كه دفاع از مرزها و تماميت ارضي كشور مهم است، به همان ميزان كه حفظ استقلال ميهن ارزش دارد، به همان حد كه تلاش براي حفظ دستاوردهاي هسته‌اي اهميت دارد، حفظ شرافت و ارزش انساني ايرانيان نيز مهم است؛ نه! اين آخري از همه مهم‌تر است.
به راستي، چه كسي مسئول حفظ شرافت و ارزش انساني اين دو خواهر «ايراني» بوده و در آن كوتاهي كرده است؟ آيا كسي پاسخگو خواهد بود؟!